Dubbele provocatie juli 9, 2007

London- Een Britse modeontwerper weigerde vorige week een koninklijke onderscheiding voor zijn lingeriemerk Agent Provocateur. Joseph Corre, de zoon van Vivienne Westwood, kwam tot het besluit omdat hij premier Tony Blair moreel corrupt vindt. Corre deed de naam van zijn merk eer aan door te verklaren dat Blair zich schuldig maakt aan georganiseerde leugens en verwerpelijke acties in Irak en Afghanistan. Samen met zijn vrouw Serena Rees richtte hij het übersexy Agent Provocateur op in 1994 en is het merk inmiddels te koop in meer dan 30 winkels wereldwijd.

Storyteller juni 21, 2007

    

Karim Traïdia (57), regisseur die film en theater gebruikt als medium om zijn verhaal te vertellen. Hij maakte in 1998 het veelbesproken De Poolse bruid en in 2005 Eilandgasten. Geboren in Algerije groeide hij op onder de vleugels van Arabische verhalenvertellers. Het was dáár waar zijn passie ontstond voor het beeldende, voor ritme en voor precisie. Zijn haarscherpe analyses van de artistieke wereld en het alledaagse leven weet hij feilloos om te zetten in juwelen van films. “Kunst is mijn bestaansreden. Iedere keer dat ik creëer, voel ik mezelf meer mens”. Zes stellingen voor deze kunstenaar in hart en nieren.

De kunstwereld is één groot circus en jij bent de clown “De filmwereld is niet oppervlakkig als je dat soms bedoelt. Een film maken vereist veel denkwerk; van te voren, tijdens én achteraf. Het is een vertaling van iets wat je in je hoofd hebt en daar komt veel bij kijken. In één scène zijn er bijvoorbeeld al vijftig kleine details waarop je moet letten om het geheel te laten kloppen en een lading te geven. Binnen een film ben je altijd op zoek naar precisie. Ik zie de modewereld niet als oppervlakkig. Een goed ontwerp getuigt van gevoel voor tijdsgeest, intelligentie en research. Mode is als het maken van een goed parfum. Het lijkt makkelijk, maar het gaat om de juiste ingrediënten, de juiste hoeveelheden en de juiste combinaties.” 

Een stoeptegel is inspirerend“Mijn inspiratie haal ik uit het dagelijks leven, maar ik ga er niet naar op zoek. Een krantenbericht, een foto of een gedicht spreken tot mijn verbeelding. Ook put ik inspiratie uit het verleden; ik ben opgegroeid met een onuitputtelijke schare van verhalenvertellers om me heen. Inspiratie voor een film krijg ik door veel te lezen en veel andere films te bekijken. Ik kan me voorstellen dat je als modeontwerper inspiratie krijgt door veel te reizen en veel kleding te bekijken. In veel artistieke disciplines is de top misschien wel bereikt als het gaat om creatie. Een gradenboog bijvoorbeeld is een vaststaand gegeven. 360 graden vormen een cirkel  en daaraan kan niemand iets veranderen. Binnen die cirkel kun je echter op miljoenen verschillende manieren navigeren. Vernieuwing en innovatie zit ‘m dan in het maken van de juiste combinatie.” 

Kunst zorgt voor wereldvrede “Film heeft veel invloed op de maatschappij, het brengt mensen bij elkaar. Na afloop van een film wordt er altijd van gedachten gewisseld over de inhoud. Daarom heeft film impact op de meningvorming van mensen, het kan bijvoorbeeld politieke of maatschappelijke boodschappen bevatten die mensen aan het denken zetten. Het verschil tussen film en mode is dat film een veel groter bereik heeft. Iedereen kan naar de film, maar bij mode blijft het toch een selecte groep mensen die naar een show kan. Wereldvrede is een deel van mijn idealisme. Ik moét wel geloven in wereldvrede, anders valt een deel van mijn bestaansreden weg. Maar eerlijk gezegd denk ik dat mensen het niet in zich hebben op vredelievende voet met elkaar te staan.” 

Alles voor de kunst “Het maken van een film zie ik als een reis. Die reis, het proces, is voor mij belangrijk. De set is voor mij een ontmoetingsplek waar veel verschillende individuen bij elkaar komen en waar van gedachten wordt gewisseld en nagedacht. Acteurs, geluids- en lichttechnici, producenten en regisseurs werken samen en leren elkaar kennen. Dit zorgt voor verrijking en groei en brengt je dichter bij je uiteindelijke doel. Aan het einde van zo’n draaiperiode word ik overweldigd door een enorme leegte en eenzaamheid.” 

In een ander leven was ik loonslaaf “Een kantoorbaan is niets voor mij, ik heb veel ruimte nodig om te kunnen creëren. Voor mij is het belangrijk om mijn eigen tijd in te kunnen delen, dat ik werk wanneer ik wíl werken. Als ik bijvoorbeeld een film aan het monteren ben met de editor, kan hij uren achtereen doorwerken. Ik kan écht niet lang achter elkaar in één ruimte zijn. Dan moet ik er even tussenuit, de stad in, of iets anders doen. De vrijheid om te gaan en staan waar het mij uitkomt, is essentieel.”  

Kunst definieert mooi en lelijk “Als ik naar een film kijk en ik ga zo’n twee uur lang helemaal op in het verhaal, vind ik het een goede film. Of de film me écht kan raken of verrassen, bepaalt voor mij of het een goede film is of niet. Dit is een kwestie van smaak; wat voor de één mooi is, hoeft niet mooi te zijn voor een ander. Je smaak wordt direct bepaald door je persoonlijkheid. Waar kom je vandaan? Wat is je houding? Waarvoor ben je gevoelig?”

Interview: Nadia Derbane     

Anorexia-patiënten zoeken steun bij elkaar op het net juni 21, 2007

  

Pro-anorexiasites worden met de dag populairder. Op de sites helpen tienermeiden elkaar zo weinig mogelijk te eten en zo veel mogelijk af te vallen. Ouders hebben vaak geen idee wat er aan de hand is. Met simpele tips worden ze om de tuin geleid. “Laat de kraan lopen als je kotst, dan horen je ouders het niet.” 

Tips als deze zijn voor anorexia- en boulimiapatiënten on line te vinden op de zogenaamde ‘weborexia’-sites. Er bestaan honderden websites die eetstoornissen promoten en in stand houden. Anorexia en boulimia worden op deze websites allerminst als ziekten beschouwd. Liefkozend worden de slopende ziekten zelfs Ana en Mia genoemd. De makers van de websites zijn het er over eens: anorexia en boulimia zijn een levensstijl. ”Slechts een kleine, bijzondere groep kan zich die eigen maken omdat hij beschikt over een schaars goed: wilskracht. 

Overal ter wereld zijn er honderdduizenden (misschien zelfs wel miljoenen) meisjes die zichzelf te dik vinden. Meisjes die continu letten op calorieën en die er continu opletten dat andere meisjes dunner zijn dan zij. Het is haast een fashionstatement geworden om zo dun mogelijk te zijn. De hype om dun te zijn wordt er onverbiddelijk bij (jonge) vrouwen ingehamerd en veel van hen kunnen dan ook niet anders dan hierin te worden meegesleurd. In tijdschriften zie je continu dat celebrities en modellen steeds dunner worden en ze zien er stuk voor stuk fantastisch uit. Mary Kate en Ashley Olsen zijn rolmodellen evenals Lindsey Lohan en Nicole Richie. 

Wie de ‘discipline’ niet kan opbrengen om er fulltime mee bezig te zijn, wordt op de websites bemoedigend toegesproken. ‘Kom van die luie koeienreet af en maak een wandeling of ga trainen. Je hebt nog steeds vet dat je dient te verbranden, toch? Stop met luieren en dromen over donuts en pizza en ga aan de slag!’ Extra inspiratie kan worden verkregen op een website die Thinspiration wordt genoemd. Thinspiration bevat foto’s van uitgemergelde vrouwen, veelal modellen. Al jaren is er kritiek op te dunne modellen als rolmodel voor jonge meisjes. En het zijn inderdaad de foto’s van de dunste modellen die op deze websites staan. Een goed figuur is niet genoeg inspiratie. Zichtbare botten, zoals bij model Kate Moss, zijn het ideaal. Voor wie deze foto’s niet genoeg zijn, bieden de meeste sites ook een groot scala aan foto’s van bijzonder dikke mensen, met daarbij teksten als: ‘Wil je zo worden? Toch nog honger? Eet wat ijsklontjes. Dan heb je toch wat in je maag, en omdat je lichaam extra hard moet werken om je lichaamstemperatuur op peil te houden, verbrand je toch weer wat extra calorieën!’

Eetstoornissen komen voort uit een psychisch onvermogen als een vertekend zelfbeeld. Bij de één manifesteert dit zich in drankmisbruik, bij de ander misschien in smetvrees, dwangneuroses etc. De manier waarop de ziekte zich manifesteert heeft te maken hebben met je omgeving. Als iedereen om je heen de hele tijd bezig is met calorieën tellen, lijnen en water drinken tot hij erbij neervalt word je de hele dag geconfronteerd met je uiterlijk en je gewicht. En zo is het ook met wat op televisie te zien is; misschien is 5% van wat je ziet een weerspiegeling van de werkelijkheid, de rest is gemanipuleerd of mooier gemaakt dan het in werkelijkheid is. Jongen vrouwen raken beïnvloed  door wat ze zien op tv, op internet in de bladen. Foto’s zijn gemanipuleerd; bijna niemand is meer echt, lijkt meer op zichzelf nadat Photoshop eraan te pas is gekomen. Modellen worden dunner gemaakt, tanden witter en de huid gladder.

In Amerika zijn de providers Yahoo en MSN opgeroepen de pro-ana sites te verwijderen zodra ze er één onder ogen kregen. Deze sites worden dus als porno behandeld. Maar mensen die ze zoeken, vinden ze toch. Ze duiken gewoon weer ergens anders op. De populariteit van deze sites komt doordat anorexia-patiënten zich in een verdomhoekje gedreven voelen en dan is het verrukkelijk als ze zo’n website vinden met mensen die er hetzelfde over denken. Het bestaan van deze sites is een treurig feit, maar er wordt veel aan gedaan ze te verwijderen van het net.

 Bronnen: Spits, Nieuwe Revu http://www.revu.nl/5100

Masterpiece ? juni 20, 2007

De compositie en de uiterst bedachte afwisseling van licht en donker. Geregisseerde personages als een scène uit een toneelstuk. ‘De nachtwacht’ van Rembrandt blijft een van de grootste masterpieces van de afgelopen eeuw. Maar wat maakt iets dan een masterpiece of beter gezegd, wat maakt het dat de schilderijen van Rembrandt, zoals de ‘nachtwacht’, zoveel status en aanzien krijgen. Er zijn zoveel prachtige kunstwerken, waar net zoveel creativiteit en originaliteit in zit, of misschien wel meer van dit alles, maar die niet zo bekend zijn, die niet zo gewaardeerd worden als de nachtwacht en die nooit een masterpiece zullen worden.Het kleine schilderij in een gouden lijst dat achter glas hangt, trekt hordes mensen aan die het meesterwerk met hun eigen ogen willen zien. Het bizarre fenomeen van de Mona Lisa, is dat mensen in de rij staan te wachten om het meesterwerk te bewonderen, maar als men er eenmaal voor staat, wordt er enkel een foto genomen en het schilderij wordt door bijna niemand een blik waardig gegund. Sommige toeristen nemen zelfs niet de moeite om vooraan de menigte te staan, om een duidelijke foto te kunnen nemen, maar strekken slechts hun arm uit om het werk zo goed mogelijk in beeld te krijgen.

Bekende kunstwerken worden als masterpiece beschouwd, omdat zij vroeger door een ‘meester’ zijn gemaakt. Bepaalde grootheden moesten om zich te bewijzen, een meesterwerk vervaardigen, in een eigentijdse stijl geschilderd, wat op dat moment in de mode was. In de hedendaagse kunstwereld worden deze werken erkend door hun stijl en de werken staan garant voor een standaard voorbeeld van een bepaalde stijl of techniek. Schilderijen als de Nachtwacht en de Mona Lisa hebben hun faam te danken aan hun meesters. Vroeger ging kunst om het maken van perfectie. In de hedendaagse kunstwereld wordt er kunst gemaakt wat je raakt en wat in speelt op je emotie.

Sommige kunststukken zullen eenmaal nooit een masterpiece worden. Vooral in abstracte en moderne kunst wordt niet snel iets tot meesterwerk bekroond. Wordt abstracte kunst dan als te weinig creatief gezien? Of is het misschien juist te creatief en kan men zich er niet in verplaatsen? Meesterwerken als ‘de Nachtwacht’ en de ‘Mona Lisa’ hebben een unieke compositie en belichting, de mysterieuze glimlach wekt bij velen een verhaal op, maar ook abstracte kunst is tot de verbeelding sprekende kunst en heeft een eigen verhaal. Is dan het enige probleem dat de kunstenaars van hedendaagse moderne en abstracte kunst geen echte meesters zijn alhoewel ze toch over zoveel talent beschikken. Wie bepaalt er in deze tijd nog wie of wat een bepaalde status ontvangt?

Kunst zegt veel over smaak. Je vind iets mooi, bijzonder of juist helemaal niet. Gek genoeg mag je een meesterwerk niet bijzonder genoeg vinden, want het is nou eenmaal geschilderd door een meester en deze moet er wel verstand van hebben. Heeft een ‘masterpiece’ dan te maken met iets dat knap geschilderd is of dat het iets van een bekende schilder is? Of heeft het meer te maken met emoties en of je geraakt wordt door een kunstwerk. Mensen die echt van kunst houden en er een passie voor hebben, waarderen werk waar kunstenaars hun creativiteit, gevoel en emotie in stoppen. Ze kunnen naast de bekende ‘masterpieces’, ook de voor hun ‘echt’ mooie en bijzondere kunstwerken onderscheiden.