Zaterdag 7 juli
Best wel een vreemde dag als je geen verantwoordelijkheden hebt. What to do, what to do? Ik sms mn buurjongen wat hij die avond gaat doen, vaak doet hij wel iets cools en dan mag ik altijd mee…”ik wil naar het Over het IJ-festival, wil je mee?” krijg ik terug. Fine, denk ik. Over het IJ wordt gehouden naast de deur, dus ik hoef niet te doen alsof ik Assepoester ben en om 12 uur thuis te zijn (de laatste pont gaat meestal om 23.45u). Buiten kom ik hem nog eens tegen, en hij verteld enorm enthousiast over een voorstelling die op een begraafplaats wordt gehouden, Blood for roses, maar wanneer ik me ga klaarmaken ben ik eigenijk alweer vergeten waar het toneelstuk over gaat, sorry, ik bedoel theatervoorstelling. Ik heb weer lekker half geluisterd. Ach, hoe erg kan het zijn? Ik trek mn nieuwe Zara jurk aan waar ik best trots op ben, it brings out the color of my eyes, haha. En nu…shoes, shoes…op weg naar de badkamer struikel ik zowat over de koffer die al mijn 52 paar houdt. En vanuit mijn ooghoek zie ik een paar waarvan ik allang vergeten was dat ik ze had! Splinter nieuw, misschien 2 keer eventjes gedragen, maar uber fashionable.
Half 9, geen buurjongen, dus ik haal hem maar op. “Wow! wat zie je er goed uit”, luidt het. Hij heeft track pants aan en All Stars, en vraagt: “kan dit wel?” Ik moet alleen maar lachen…bijna altijd ben ik wel overdressed. Misschien is dat wel mijn thing.
Anyway we gaan. Richting Over het IJ. Veel mensen, my God, Noord is really up-and-coming! Buurjongen heeft een mooie voorstelling uitgekozen, die ik ook wel leuk ga vinden, zegt hij. “Dat is dan 25 Euro, strakjes verzamelen bij de grote pijl hierbuiten, de bus vetrekt over 7 minuten.” Pardon? Zei ze nou bus? Buurjongen glimlacht naar me, dit wordt nog spannend, yawn…
We klimmen in de bus, en die rijdt ons ergens naar de middle of nowhere, en ja hoor, de Noorderbegraafplaats. We stappen uit en worden een earset en kijkdoosje met wat aarde overhandigt. En we lopen…we lopen in drassig gras, over een begraafplaats, waar de gids ons uitlegd over treurwilgen, treurbeuken, treurtakken en begint dan over welke beestjes ons lichaam betreden wanneer we dood en begraven zijn. Excuse me? “En nu gaan we op zoek naar een ringslang!” PARDON?! “Volg mij maar,”oppert ze, en ze pakt een smal paadje, waar we moeten bukken onder struiken, en door de modder zwoegen. Buurjongen lacht naar me-Oh God, he’s enjoying this-en ik zeg tegen hem-net wanneer het geluid van mijn earset uitsterft- “Ik heb juist mn mooie schoenen aan!”. Guess what? Dat vond de groep wel leuk, en begon hartelijk te lachen, midden op de begraafplaats.
De gids leidt ons naar een verlaten shack, en terwijl we die binnengaan, denk ik steeds “wees alert, wees alert, you wimp!”. Gelukkig gebeurd er niets, het zijn enkel vleermuizen die we zoeken, en stil voor moeten zijn in de hoop dat ze om ons heen gaan circelen. Ooh Goody. (Gelukkig weet ik me groot te houden tot buurjongen’s verbazing. Tja, hij weet natuurlijk niet van de tientallen grotten die ik op Curacao bezocht heb met schoolreisjes. Daar zitten alleen maar vleermuizen!)
Klaar in de shack, worden we opgedragen in ons kijkdoosje te kijken, omdat -jawel- daar de tor zit die als eerste het lichaam betreed onder de grond. Ik zie er geen…mijn aarde bevat alleen maar steentjes.
En dan wanneer we een spook, of een engel verkleed mens zien, blijkt de gids weg te zijn, en zijn we als groep aan ons lot overgelaten in dit doolhof. We lopen in een soort van circel wanneer we een van de acteurs die eerder ergens op een bankje zat treffen met een rode hoed op, deel van het stuk,omringd door allemaal stoelen. Heee, Nu begint het stuk dus echt! In de verwachting dat er nu een concreet toneelstuk, pardon theatervoorstelling, wordt opgevoerd, gaan we zitten. Maar het zijn enkel alle acteurs die een warm applaus komen halen. En weer. En weer. En dan wanneer we willen opstaan, zegt de gids nog 1 ding:”voordat iedereen zn koptelefoon afgeeft wil ik nog een ding zeggen. Sportief als ze is, heeft ze geloof ik een hell of a time doorgemaakt met ‘r mooie schoenen. The prettiest woman on the cemetary” en ze wijst naar mij.
Ik kijk alleen maar fluitend om mee heen, ik kan wel door de grond zakken… die schoenen kan ik geloof ik wel weggooien.
Over het IJ-festival: 5-15 juli 2007, NDSM terrein Amsterdam Noord
