Karim Traïdia (57), regisseur die film en theater gebruikt als medium om zijn verhaal te vertellen. Hij maakte in 1998 het veelbesproken De Poolse bruid en in 2005 Eilandgasten. Geboren in Algerije groeide hij op onder de vleugels van Arabische verhalenvertellers. Het was dáár waar zijn passie ontstond voor het beeldende, voor ritme en voor precisie. Zijn haarscherpe analyses van de artistieke wereld en het alledaagse leven weet hij feilloos om te zetten in juwelen van films. “Kunst is mijn bestaansreden. Iedere keer dat ik creëer, voel ik mezelf meer mens”. Zes stellingen voor deze kunstenaar in hart en nieren.
De kunstwereld is één groot circus en jij bent de clown “De filmwereld is niet oppervlakkig als je dat soms bedoelt. Een film maken vereist veel denkwerk; van te voren, tijdens én achteraf. Het is een vertaling van iets wat je in je hoofd hebt en daar komt veel bij kijken. In één scène zijn er bijvoorbeeld al vijftig kleine details waarop je moet letten om het geheel te laten kloppen en een lading te geven. Binnen een film ben je altijd op zoek naar precisie. Ik zie de modewereld niet als oppervlakkig. Een goed ontwerp getuigt van gevoel voor tijdsgeest, intelligentie en research. Mode is als het maken van een goed parfum. Het lijkt makkelijk, maar het gaat om de juiste ingrediënten, de juiste hoeveelheden en de juiste combinaties.”
Een stoeptegel is inspirerend“Mijn inspiratie haal ik uit het dagelijks leven, maar ik ga er niet naar op zoek. Een krantenbericht, een foto of een gedicht spreken tot mijn verbeelding. Ook put ik inspiratie uit het verleden; ik ben opgegroeid met een onuitputtelijke schare van verhalenvertellers om me heen. Inspiratie voor een film krijg ik door veel te lezen en veel andere films te bekijken. Ik kan me voorstellen dat je als modeontwerper inspiratie krijgt door veel te reizen en veel kleding te bekijken. In veel artistieke disciplines is de top misschien wel bereikt als het gaat om creatie. Een gradenboog bijvoorbeeld is een vaststaand gegeven. 360 graden vormen een cirkel en daaraan kan niemand iets veranderen. Binnen die cirkel kun je echter op miljoenen verschillende manieren navigeren. Vernieuwing en innovatie zit ‘m dan in het maken van de juiste combinatie.”
Kunst zorgt voor wereldvrede “Film heeft veel invloed op de maatschappij, het brengt mensen bij elkaar. Na afloop van een film wordt er altijd van gedachten gewisseld over de inhoud. Daarom heeft film impact op de meningvorming van mensen, het kan bijvoorbeeld politieke of maatschappelijke boodschappen bevatten die mensen aan het denken zetten. Het verschil tussen film en mode is dat film een veel groter bereik heeft. Iedereen kan naar de film, maar bij mode blijft het toch een selecte groep mensen die naar een show kan. Wereldvrede is een deel van mijn idealisme. Ik moét wel geloven in wereldvrede, anders valt een deel van mijn bestaansreden weg. Maar eerlijk gezegd denk ik dat mensen het niet in zich hebben op vredelievende voet met elkaar te staan.”
Alles voor de kunst “Het maken van een film zie ik als een reis. Die reis, het proces, is voor mij belangrijk. De set is voor mij een ontmoetingsplek waar veel verschillende individuen bij elkaar komen en waar van gedachten wordt gewisseld en nagedacht. Acteurs, geluids- en lichttechnici, producenten en regisseurs werken samen en leren elkaar kennen. Dit zorgt voor verrijking en groei en brengt je dichter bij je uiteindelijke doel. Aan het einde van zo’n draaiperiode word ik overweldigd door een enorme leegte en eenzaamheid.”
In een ander leven was ik loonslaaf “Een kantoorbaan is niets voor mij, ik heb veel ruimte nodig om te kunnen creëren. Voor mij is het belangrijk om mijn eigen tijd in te kunnen delen, dat ik werk wanneer ik wíl werken. Als ik bijvoorbeeld een film aan het monteren ben met de editor, kan hij uren achtereen doorwerken. Ik kan écht niet lang achter elkaar in één ruimte zijn. Dan moet ik er even tussenuit, de stad in, of iets anders doen. De vrijheid om te gaan en staan waar het mij uitkomt, is essentieel.”
Kunst definieert mooi en lelijk “Als ik naar een film kijk en ik ga zo’n twee uur lang helemaal op in het verhaal, vind ik het een goede film. Of de film me écht kan raken of verrassen, bepaalt voor mij of het een goede film is of niet. Dit is een kwestie van smaak; wat voor de één mooi is, hoeft niet mooi te zijn voor een ander. Je smaak wordt direct bepaald door je persoonlijkheid. Waar kom je vandaan? Wat is je houding? Waarvoor ben je gevoelig?”
Interview: Nadia Derbane
Na jaren van onderhandelingen en speculaties komt er nu toch een filmversie van Sex and the City. De populaire serie was tussen 1998 en 2004 op televiesie te zien. Uitvoerend producent Michael Patrick King regisseert de film, naar een script dat hij zelf heeft geschreven. De opnamen voor de film moeten dit najaar van start gaan, meldde het Amerikaanse film-vakbklad Variety. Eerdere plannen voor een verfilming liepen stuk omdat Kim Catrall (a.k.a. Samanthe Jones) niet akkoord ging met het haar geboden contract. Zij zou een hoger salaris willen en inspraak hebben wat betreft het script. Volgens bronnen van Variety zijn producent HBO en de actrice inmiddels tot een overeenkomst gekomen. Sex and the City ontketende een trend van televisieseries die zich richtten op jonge, zelfstandige vrouwen. Sarah Jessica Parker, Kim Catrall, Kristin Davis en Cynthia Nixon werden tot ware stijliconen bekroond, vanwege de designerkleding die zij droegen in de show.
